Sarah vindt het lastig om berichtjes over zichzelf te schrijven, vandaar dat ik nog even achter de computer ben gekropen. Het blog heeft zijn dienst in afgelopen tijd zeker bewezen. Misschien kunnen we het binnenkort af gaan sluiten omdat iedereen zijn 'gewone' communicatie middelen met Sarah weer kan gebruiken. Maar nog even een update.
Sarah gaat langzaam vooruit. Gisteren alleen nog even in het UMC geweest omdat haar linker sleutelbeen niet goed zit. Dit was me nog niet eerder opgevallen. Als ze op bed ligt zie je het ook niet maar wel als ze staat en haar linker arm beweegt. Na controle blijkt dat het bandje waarmee het sleutelbeen vastzit op het borstbeen gescheurd is. Ze is tijdens haar val eerst op haar hakken en daarna op haar linker schouder gevallen. Toen is een van de bandjes die het sleutelbeen in het gewrichtje (klein kommetje) houdt gescheurd of uitgerekt. Hier is niets aan te doen. Eventueel een pin (operatie) als het helemaal losscheurt. Ze mag haar arm niet te ver naar achteren doen anders 'ontwricht' het sleutelbeen of gaat het alsnog los. Het moet met rust verbindweefselen.
Hopen dat het weer symmetrisch wordt.
Verder maken we kleine uitstapjes. De rolstoel is erg wennen. Mensen kijken haar anders aan. Gelukkig is het van tijdelijke aard maar wel een ervaring!
Alle kaarten die jullie hebben gestuurd vullen een halve muur in Sarah's kamer. Geweldig!
We houden de positieve zijde, al is het soms wel moeilijk dat ze niet kan doen wat haar vriendinnen doen. Ze had vannacht gedroomd dat ze weer kon rennen. Ik hoop dat die droom gauw uitkomt!
Lieve groeten,
Winny


